جلال سمیعی و غیره

محمود فرجامی به مناسبت سال نو، چند یادداشت خوب درباره‌ی طنز و کمدی در رسانه‌های ایرانی در دهه‌ی هشتاد شمسی منتشر کرده است؛ و در یادداشت آخرش، اشاره‌هایی هم به برنامه‌ی رادیویی ما و برنامه‌ی تلویزیونی حرف اضافه داشته:

+ حرف اضافه با اجرای زنده جلال سمیعی که تا تیر ۸۹ به مدت شش ماه از شبکه یک سیما پخش می‌شد هم با اجرایی کمیک مخاطبان بسیاری یافت و حتی بعضی قسمتهای آن به صورت مستقل بر روی وب‌سایت‌های اینترنتی منتشر شد. سمیعی در این برنامه با تازه‌ترین خبرهای اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی مطبوعات ایران شوخی می‌کرد.

+ تغییر ذایقه مخاطبان رادیو در این دهه با رادیو جوان شکل گرفت. این رادیو نه فقط چند ساعت در شبانه روز را به برنامه‌های طنزآمیز اختصاص داد بلکه با حمایت از برخی خط‌شکنی‌های طنزنویسان جوان، بر کل جریان برنامه‌های طنزآمیز در سایر شبکه‌های رادیویی نیز تاثیر گذاشت. ریتم تند، استفاده از زبان نسل جوان، کوتاه کردن زمان آیتم‌ها، پرداختن به اخبار روز، استفاده از جلوه‌های صوتی ویژه و پرهیز نسبی از نمایشنامه‌های کمدی از تمایزات طنزهای رادیویی این دوره نسبت به قبل است.

• یکهو به سرم زد برای اولین بار در زندگی‌م تنها بروم سینما؛ خب این‌جا فاصله‌ی برآورده شدن خواسته‌های‌تان با وقتی که می‌خواهید کلا زیاد است؛ برای همین است که خریدهای اینترنتی بلیت در سینماهای ملت و آزادی ترکیده بودند دیروز (هنوز هم؟) و رفیقی توییتری تقلب رساند که سینما فرهنگ هم رزرو دارد و «جدایی نادر از سیمین» را برای عصر امروز رزرو کردم؛ یک بلیت، پنج عصر.
• اول‌ش فکر می‌کردم استقبال خوبی از فیلم نخواهد شد؛ اما سالن پر شد و ژانر این‌بار یک خاندان هفت نفری بودند که دقیقا وسط فیلم رسیدند و کورمال جای‌شان را گیر آوردند. فکر می‌کردم سینما راه ندهدشان مثلا.
• اصغر فرهادی کلید اصلی فیلم ساختن‌ش به گمانم نشان دادن روابط آدم‌هاست؛ بله، همه‌ی فیلم‌ها از این چیزها دارد، اما مخصوصا سه فیلم آخر فرهادی تم اصلی‌شان این است که رابطه‌ها را به شما نشان بدهد و ته‌ش شما داوری کنید درباره‌ی آدم‌خوب‌ها و آدم‌بدها؛ هیچ‌کدام از کمدی‌سازهای ما حتی بلد نیستند طوری که فرهادی ریتم اتفا‌ق‌های غمناک و سنگین یک فیلم را این‌قدر تند و بی‌کسالت می‌چیند، فیلم بسازند. «جدایی نادر از سیمین» قوی‌ست، چون شما را در داوری گیج می‌کند.
• مردم می‌خندند کلا؛ نه در سینماهای کارگری مرکز یا جنوب شهر… این‌جا در سینما فرهنگ هم خانواده‌های گوگولی منتظر بودند با چنین فیلمی هرطور شده بخندند؛ شهاب حسینی از بدبختی‌هاش می‌زند توی سرش، پدر بیمار و فراموشکار «نادر» خودش را خیس می‌کند یا به آدم‌ها زل می‌زند… و مردم می‌خندند؛ ممکن بود بلند شوم و داد بزنم واقعا به چی می‌خندید الان؟ گفتم خب، به خودم هم می‌خندند ته‌ش. ولی مصمم شدم بروم اخراجی‌های سه را ببینم؛ برایم به عنوان یک طنزپرداز مهم است که ببینم دوستان کلا به چی در سینما می‌خندند یا نمی‌خندند.
• فهمیدم که فیلم را باید تنها دید، اما آخرش باید در خروجی سینما یکی باشد که با او راه بروی و درباره‌ی فیلم حرف بزنی؛ شانس آوردم که وحید زنگ زد؛ پر بودم از اتفاق‌های فیلم. از تنهایی عجیب پیمان معادی و شهاب حسینی که چه پدیده‌هایی شده‌اند در بازی.

فیلم سینمایی « کتاب قانون» پس از نمایش در تالار اندیشه حوزه هنری،با حضور مازیار میری(کارگردان) و حسین معززی‌نیا (منتقد)دوشنبه ۱۷ اسفند نقد و بررسی می‌شود.