Monthly Archives: اردیبهشت ۱۳۹۲

سیاست، پوست می‌اندازد

این روزها انگار روزهای ساکت بودن است؛ بر خلاف بگم بگم‌های اهل سیاست، که نان را در تعداد واژه‌های بیرون‌ریخته از هر جا می‌بینند، ما شهروندان نمی‌دانم درجه‌ی چند، ساکت نشسته‌ایم به تماشای بازی‌هایی که بیش از تعداد تماشاچی، بازیگر دارند. چرخ بازیگر هم از این بازیچه‌ها لابد بسیار دارد… اما مشکل این‌جاست که انگاره‌ی بازی هم عوض شده است؛ مبهم شده است. حتی طرفین بازی معلوم نیستند.

در این میان، رسانه‌ها هم گیج می‌زنند؛ شنبه‌ی آخر ثبت‌نام نامزدهای ریاست‌جمهوری، آن‌قدر منبع موثق توی نت ریخته بود که آدم نمی‌دانست به کدام‌شان تکیه کند؛ اما نشانه‌ی همین گیجی رسانه‌ها هم کم بودن سایت‌های فوری چی‌چی‌نیوز هستند که به خاطر سردرگمی اهل سیاست، حتی وقت رویش ناگزیر و غیره نیافتند. قبول کنید که انتخابات عجیبی‌ست امسال.

در این همهمه اما من به همین اینترنت لنگ و بیمار دل‌خوش‌م؛ از آن رو که کاربران ایرانی‌ش با هر بدبختی‌ای که شده پایش می‌نشینند و هی دکمه‌ی رفرش سایت‌های خبری را می‌زنند، تا اتفاقی را که می‌دانند می‌افتد، زود رصد کنند. حقیقت در اینترنت یافت نمی‌شود، اما این حقیقت که دیگر نمی‌شود جلوی رسانه‌ها را گرفت، آشکار است.

داشتم بیانیه‌ی سوم یکی از نامزدهای هنوز احتمالی انتخابات را می‌خواندم، که به ابهام و سیاست‌ورزی ناشی از همین ابهام شهرت دارد؛ به این فکر می‌کردم که شاید بزرگ‌ترین ضعف او در این سن و سال، این است که هنوز می‌پندارد مبهم گفتن و در پرده‌ی کنایه بودن، او را نه فقط رازآلود که بزرگ می‌کند… اما معتقدم دوران رازآلود بودن گذشته است. شفاف شدن، مهم‌ترین پوست انداختنی‌ست که آدم‌های میدان سیاست باید به آن تن دهند، وگرنه دیگرانی هستند که حتی به دروغ، شفاف‌شان خواهند کرد.

می‌روم ماست‌م را بخورم. شفاف و تاییدشده و سلامت باشید.